فرش دستباف ایرانی

فرش ایرانی سرمایه ی جامعه ی ایرانی و هویت آن محسوب می شود. فرش ایرانی آئینه ی هویت تاریخی و فرهنگی ایرانیان است. جدا از ظاهر، تار و پود و مسائل اقتصادی این کالای ارزشمند دنیایی از مفاهیم و نمادهای هویتی را همراه خود دارد. نمادهایی همچون گل، گیاه، پرنده، حیوانات رام و حتی نقوش ترکیبی از درختان و طبیعت بی جان در کنار نقوش شکسته یا پیچ دار اسلیمی و نقشه های دوار در متن فرش های محرابی و سجاده ای اغلب همراه با مضامین بر گرفته از فرهنگ و هنر ایرانی ارائه شده اند.فرش دست ساز

فرش ایرانی از جمله محصولات فرهنگی، هنری و صنعتی است که ارزش افزوده ی بسیار بالایی دارد و از طرف دیگر موجب اشتغال جمعیت زیادی از کشور به ویژه روستاییان را فراهم می آورد و سرمایه گذاری در این بخش می تواند کمک شایانی به اقتصاد کشور کند. بی شک پژوهش و شناسایی نقشه های اصیل، تداوم بافت، سرمایه گذاری و زنده کردن ریشه های فرهنگی فرش از مهمترین عوامل برای ادامه ی حیات این هنر با هویت ایرانی می باشند. بهره گیری از طرح ها و نقش های اصیل موجب گردیده تا فرش ایرانی به زیبایی شهرت یابد. فرش ایرانی حاصل پیوند ذوق و مهارت انسان ایرانی است و می توان آن را از جنبه ها و رویکردهای فرهنگی، تاریخی، صنعتی، قومی، اقتصادی، فنی، اقلیمی، کیفیتی و کارکردی مورد بررسی قرار داد.

سنت های بافندگی در کشورهای امروزی که همگی سابقا جزء نقشه ی تاریخی – جغرافیایی کهن ایران بوده اند همه فرزندان سنت فرش بافی ایران هستند. مثلا فرش بافی در هند، افغانستان، ازبکستان، پاکستان، ترکیه و غیره همگی ریشه در سنت فرش بافی ایران دارند. البته گاهی در ظاهر تعدادی از این فرش ها تفاوت اساسی با فرش های امروزی ایران دارند اما رد پای سنت های فرهنگی فرش دستباف ایرانی از نظر کارشناسی در تمامی فرش های کشورهای نامبرده مشهود است.

فرش ایرانی بنابر وسایل بافت و ابزارها، مواد اولیه، نقشه ها و فنون بافت دارای شناسنامه ی مخصوص، مشخص و مفصلی است. نقشه های ایرانی، مشخص بودن پشم گوسفندان، رنگ های طبیعی و گیاهی مرسوم، تنوع و مشخص بودن فنون بافت به ما ابن امکان را داده است که جغرافیای این هنر و صنعت را مشخص کنیم.فرش دستباف ایرانی

فنون بافت فرش ایرانی سنت های ماندگاری هستند که از دیرباز تا به امروز تقریبا دست نخورده مانده است مثلا قدیمی ترین فرش جهان قالی پازیریک که متعلق به قرن پنجم قبل از میلاد است با همان فنونی بافته شده است که اکنون در ملایر، همدان، نهاوند یا زنجان فرش ها را می بافند و نه شبیه فنون شمال شرق و یا خراسان! به همین لحاظ پازیریک متعلق به سنت فرش بافی غرب ایران است.

گره های متقارن این فرش از سنت فرش های غربی محسوب می شود در حالی که در شرق (مثلا خراسان، کرمان، کاشان، یزد و اصفهان) گره ی فارسی یا نامتقارن استفاده می شود.

وسایل بافت و ابزارها هم همگی طبق سنت ها استفاده می شوند. مثلا در غرب ایران نوعی از دار یا دستگاه بافندگی به نام دار و کول استفاده می شود که بین کردها و لر ها مرسوم است (متاسفانه رو به زوال است). و در مقابل دار کماندار فقط در شرق ایران وجود دارد. چاقوی غرب صاف است و چاقوی شرق قوس دارد.

مواد رنگی، تثبیت کننده ها و دندانه ها نیز چنین هستند. در غرب ایران رنگ زرد را از گندل و کما به دست می آورند در حال که در شرق از اسپرک استفاده می کنند. در غرب از زاج سفید به عنوان تثبیت کننده و در شرق بیشتر از سولفات آهن استفاده می کنند.فرش آرتیفای ایران

به اذعان کارشناسان و فرش شناسان مهم ترین عامل درخشش فرش ایرانی در بین صنایع فرهنگی انسان، نقوش و جذابیت های بصری آن است. به همین ترتیب در کنار رویکردهای متنوعی همچون اقتصاد، صنعت، فرهنگ، دانش و تجربه ی تولید، رویکرد هنری فرش قابل بحث و بررسی است.

نقوش و طرح های موجود بر روی فرش و گلیم ایرانی دارای ریشه ای کهن، معانی و فلسفه ی خاص خود هستند. این طرح ها در طول دوران تاریخی و تحت تاثیر فرهنگ حاکم تکامل یافته اند و به شیوه های مختلفی به نسل های بعدی منتقل شده اند.

تعداد زیادی فرش و گلیم جهت انتخاب و خرید گلیم و فرش دستباف ایرانی در آرتیفای موجود می باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *